Ik stelde het al vijftien jaar uit. Eén middag was genoeg.

Hoe ik de dia’s van mijn vader eindelijk heb gedigitaliseerd, gewoon aan de keukentafel, zonder computer. En waarom u dat ook kunt.

Ergens bij u thuis staat een doos met dia’s.

U weet dat u er iets mee zou moeten doen.

Maar elke keer dat u opzocht hoe u ze kunt digitaliseren, bleek het ingewikkelder dan gedacht. Dus stopt u met zoeken, en de doos blijft staan waar hij staat.

Ik weet het, want met de mijne ging het precies zo. Vijftien jaar lang.

Het was de doos van mijn vader. Zijn dia’s uit de jaren zestig en zeventig, opgeborgen in kartonnen doosjes, met zijn handschrift op de etiketten: “Bretagne ’69”, “Kerst ’72”, “De kinderen”.

Toen hij overleed, kwam de doos bij mij terecht. En daar bleef hij staan, in de gangkast.

Wat ik tot dan toe had gevonden

Als u ooit hebt gezocht, kent u het vervolg.

De digitaliseerservices: u stuurt uw originelen per post op, u betaalt per dia, en u wacht drie weken in de hoop dat het pakket heelhuids aankomt.

De flatbedscanners: software installeren, instellingen aanpassen, een computer die het allemaal moet aankunnen, en een filmpje van twintig minuten om de eerste foto voor elkaar te krijgen.

De apps op de telefoon: een wazige foto van een dia die u voor het raam houdt.

Elke keer dacht ik: “Dat doe ik later wel.”

Wat niemand mij had verteld

Elk jaar dat de dia’s in hun doos blijven liggen, worden ze een beetje moeilijker te redden.

De kleuren verschuiven. Het rood neemt de overhand. De film wordt broos.

Een dia die er vandaag nog goed uitziet, is over vijf jaar verder aangetast dan nu.

Ik zeg dit niet om u bang te maken. Het grootste deel van wat er in uw doos zit, is waarschijnlijk nog in goede staat.

Maar toen ik de mijne eindelijk opende, waren een paar dia’s onderin al roze verkleurd. Voor die was het te laat.

Die dag ben ik gestopt met uitstellen.

Drie weken vergelijken

Ik las tests, forums en specificaties. Veel apparaten “werken”. Maar allemaal leken ze iets van mij te vragen: een computer, software, geduld.

Ik stond op het punt om het nog maar eens op te geven.

En toen stuitte ik op een klein apparaat waar niemand het over had in alles wat ik had gelezen. Een zwart kubusje, met een eigen scherm.

De Velova Herinneringenscanner.

Vergeleken met al het andere leek het bijna te simpel.

U legt de dia in de houder. U schuift de houder in de gleuf. U drukt op de knop. Drie seconden later staat de foto op het scherm en is hij opgeslagen op de geheugenkaart.

Dat is alles. Geen computer. Geen software.

Eerlijk gezegd geloofde ik het niet helemaal. Dus las ik de beoordelingen.

Mensen zoals ik. Ik heb besteld.

De eerste foto

Ruim een week later kwam het pakket. Ik zette het op de keukentafel. Alles zat in de doos: het apparaat, de houder voor dia’s, de houder voor negatieven, de kabels en het borsteltje.

En in mijn mailbox: de Nederlandse handleiding, in grote letters.

Ik pakte de eerste dia uit het doosje “Bretagne ’69”. Ik legde hem in de houder. Ik schoof de houder in de gleuf. Ik drukte op de knop.

Drie seconden.

En daar was hij. Mijn vader, achtentwintig jaar, in een open overhemd, op een strand waar ik nooit ben geweest. Hij lachte.

Zo had ik hem nog nooit gezien.

Ik heb lang naar dat kleine scherm zitten kijken.

In die dozen zitten momenten waar tientallen jaren niemand naar heeft gekeken. Sommige misschien wel nooit.

Eén middag. En dan nog een.

Ik heb niet alles in één keer gedaan. Een uurtje op zaterdag. Een paar dia’s ’s avonds. Weer een serie op zondagochtend, bij de koffie.

Het heeft nooit als een klus gevoeld. Elke dia is een kleine verrassing.

Na het derde weekend was de doos leeg. Alles stond op de geheugenkaart. Klaar.

Vijftien jaar uitstellen. Drie weekenden om het te doen.

Het eerste wat ik deed, was de foto’s naar mijn broer sturen. Hij woont in Gent, bijna drie uur rijden. We bellen elkaar te weinig.

Diezelfde avond belde hij terug. We hebben een uur aan de telefoon gezeten.

Dat deed één foto uit 1969.

Denk eens aan wie u de eerste foto zou sturen. En wat u dan te horen krijgt.

Hoe het werkt, in de praktijk

Een trucje dat ik snel doorhad: de volgende vier dia’s alvast klaarleggen terwijl de foto wordt opgeslagen. Zo vult u de houder weer zonder tijd te verliezen.

Wat het verschil maakt met alles wat ik had geprobeerd

• Verbleekte films komen weer tot leven. De automatische kleurcorrectie frist de kleuren op, zelfs van dia’s die ik al had afgeschreven.
• Geen computer, geen technische kennis. Als u op een knop kunt drukken, kunt u hiermee werken.
• Uw originelen gaan nooit de deur uit. Niets opsturen, nergens op wachten, nergens op hopen.
• U ziet elke foto op het moment dat hij wordt gedigitaliseerd, op het ingebouwde scherm.
• Alles wordt opgeslagen op de SD-geheugenkaart. De scanner sluit u met de meegeleverde kabel aan op de tv, en de kaart leest u uit op een computer of brengt u naar de fotozaak.
• 35mm-dia’s en 35mm-negatieven, in kleur en in zwart-wit. Beide houders zitten in de doos.

“Werkt dit ook voor mij?”

“Mijn dia’s zijn heel oud en verbleekt.”

Ja. Daar is de automatische kleurcorrectie voor gemaakt. Een zwaar beschadigde film blijft beschadigd, geen enkel apparaat doet wonderen, maar het beeld wordt gered voordat het te laat is.

“Ik heb negatieven, geen dia’s.”

Allebei kan. De houder voor negatieven wordt meegeleverd, voor kleur én voor zwart-wit.

“Ik ben niet zo handig met techniek.”

Eén knop. De Nederlandse handleiding, in grote letters, neemt u stap voor stap mee. En een echt mens beantwoordt uw vragen in het Nederlands, zeven dagen per week, tot uw eerste foto is gedigitaliseerd.

“En mijn foto’s op papier?”

Nee, en dat zeggen we liever meteen: het apparaat leest film, dus dia’s en negatieven. Geen papieren afdrukken. Als uw herinneringen in dozen met dia’s en mapjes met negatieven zitten, dan is dit precies waarvoor het bestaat.

Zij hebben hun dozen weer opengemaakt

Waar u hem vindt, en voor welke prijs

De Velova Herinneringenscanner is alleen te koop op de officiële website, velova.fr. In de winkel vindt u hem niet.

Toen ik bij een paar digitaliseerservices prijzen opvroeg, kwam alleen al de doos van mijn vader uit op een paar honderd euro. Afgerekend per dia, 0,25 tot 0,79 € per stuk. Te betalen nog voor ik ook maar één foto had gezien. En de originelen moesten de deur uit.

Hier betaalt u één keer. Uw hele verzameling, thuis, in uw eigen tempo, zo lang als u wilt. En die van uw ouders, van uw zus, van de buren.

Voor de introductie is het apparaat deze week voor de helft van de prijs.

Gratis bij elk pakket

Drie gidsen, geschreven om het werk af te maken en niet alleen om eraan te beginnen: het Digitaliseerplan voor de Familie (veertig jaar foto’s ordenen zonder het overzicht te verliezen), Albums en Delen (van de geheugenkaart naar gedrukte albums en uw foto’s op tv bekijken), en Uw Oude Foto’s Opfrissen.

En de volledige Nederlandse handleiding, in grote letters, stap voor stap geïllustreerd.

Geen enkel risico

Bestel, digitaliseer uw eerste doos, laat de foto’s aan de familie zien. Spreekt het u niet aan? Stuur het binnen dertig dagen terug: u krijgt uw geld terug, zonder discussie.